عبور باید کرد

دچار باید بود

وگرنه زمزمه حیرت میان دو حرف

حرام خواهد شد

...

و در کدام بهار

درنگ خواهی کرد

و سطح روح پر از برگ سبز خواهد شد؟

ببین، همیشه خراشی ست روی صورت احساس

Silence

حرمت واژه ها نیست که لبها را به هم می دوزد... هزار واژه و جمله در ذهن فریاد می شوند، اما لرزه ای بر لب نمی اندازند...
حرمت کلام هم نیست... وقتی آنچه به زبان نمی آید بر صفحه های کاغذ می خزد...
شاید اصلا این حرمت نیست که گلو را فلج می کند و لبها را لاشه های بی عصب...
شاید بیزاری از شنیدن است...
زمانی، خسته که می شدم از شنیدن، کر می شدم... به سادگی کر می شدم
حالا دیگر از شنیدن خودم خسته ام... و لال می شوم... به سادگی لال می شوم

در هر روحی، دو تن لااقل زیست می کنند و چنان چون مار به هم می لولند که در نگاه گم می شوند... آن که از درد فریاد می کشد به ثانیه های سکوت رجزهای آنکه ردای غرور می فروشد دل خوش میکند که شاید شنیده شود... و آنکه ثانیه ای می شنود به حساب لغزش تاری از حنجره ناشنیده می گذرد... و آنکه خبر دارد از آوازهای درنده گلوی غرور، و توانش هست که ثانیه ها را بشنود، سرانجام خسته می شود از حقیقت ثانیه ها و دروغ ساعت ها... و من خسته ام
گلویی هست که بغض را پیچیده به ردای غرور... بلرزد اگر ثانیه ای، ضجه درد است... سکوت

فصل

....
و این جهان پر از صدای حرکت پاهای مردمیست
که همچنان که ترا می بوسند
در ذهن خود طناب دار تو را می بافند

....

شاید حقیقت آن دو دست جوان بود، آن دو دست جوان
که زیر بارش یکریز برف مدفون شد
و سال دیگر وقتی بهار
با آسمان پشت پنجره همخوابه می شود
و در تنش فوران می کنند
فواره های سبز ساقه های سبکبار
شکوفه خواهد داد ای یار، ای یگانه ترین یار

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

سالی که گذشت : من

بهار مثل تو نیست تو مثل بهارنیستی

چون اعتراف کاهش یابد خاطرات فزونی می گیرد.

در برابر مجهول، پاره ای از رویاهایمان همان قدر ارزش دارند که خاطراتمان
انسان می تواند با اینکه از زندگی دل کنده است بازهم عمیقاً به خودش علاقه مند باشد

If a woman finds out uniqueness in leaving instead of living, then surely and gladly she would leave to be unique!

It’s hard having a scientific nature and living in this complex system of people, behaviors, senses, believes and needs….

مدتهاست انقدر خودمو پنهان کردم تا توی روابطم دردسر نداشته باشم که دیگه دستم به خودم نمی رسه....

--Thou wilt have to sing with passionate song, until all seas turn calm to hearken unto thy longing,--

خط می کشم که خالی ِ نگران ورقها را زیبا کنم با منحنی... خط می کشم که این خیال آهنگین بیقرار را آرام کنم با جوهررقص دستهام...

can you still hold me when I’m crying over no shoulder? hold me... can you pray for me? as I imagine that I’m praying for you? I just need your prayers…just yours... can you come and smile again? when I just make you cry, when I just cry…can you hide me in your arms again? From nightmares of childish dreams?... can you? can you still be? are you? where are you? can you come and smile again? come and smile again, when I can’t come and cry for you………………………………………………………………

دلم می خواد شبم رو کنار آتیش یکی از چادرها سر کنم و به لباس ساده و تکرار خواب آور زندگیشون خو بگیرم.... اما قانع نمی شم... مثل مردهای مغرور جاه طلبی که رخت سادگی به تن نمی کنن.... روح تمام اسبهایی که کشتم و اینجا دفن کردم رم می کنن و سم می کوبن که هنوز دشت، دشت تاختهای اونهاست، نه خواب عشایر آروم بی هیاهو....

Fishing needs some alive swimming fishes …… I need to collect their dead bodies

می بُری

رگ شادیم راناغافل

ازکجای پوسیده نخ؟ نمی فهمم

که بادباک وارونه می شود

روی سختی یک پشت بام

Getting hopeless is a sin, and its punishment is being hopeless…

مگر باران بی امانی جای سنگ به هم بفشارد این خاکها را... ابر وسیعی که بادها بیاورند اما بادها نپراکنند

How long later?

2 years, 3, 5, 10???

When are you ready?

To be left on your own,

To be all alone...

Oh, the misery of all bestowers! Oh, the darkening of my sun! Oh, the craving to crave! Oh, the violent hunger in satiety!
Ah, there is ice around me; my hand burneth with the iciness! Ah, there is thirst in me; it panteth after your thirst!

In this unending fall that has begun long ago, with falling of every leaf, I find out the empty space of a previous existence.

خشک می شیم... و برای گفتن شب بخیر هم حساب و کتاب، و بعد تردید می کنیم...

عاشقي همين بايد باشه

يکي شدن تقدير، حتي در شيوه مردن

کو میوه​ها را دایگان کو شهد و شکر رایگان
خشک است از شیر روان هر شیردان هر شیردان


دیدم چه تلاقی ناممکنی ست... تو درآبها زندگی می کنی و من در مردابها... تو غسل می کنی مدام و من واجب الغسل می شوم مدام... دیگر حتی نمی توانم امید ببندم به این قطره های شور که نمی دانم کِی و چگونه نازل می شوند... رگبار هم ناتوانست از شستن و بُردنم...باورنمی کنی؟ من هم... که تو فراموشم کرده باشی

گاهی برای من،

گاهی برای چراغی که خموش است در دلم

شمعی فروز

به همین سادگی... فرصت شیرین شدن یک روز هدر می ره... و ساده تر ازاین... خیلی ساده تر از این تلخ می شه... تنها، تلخ، ملتهب... و "صفر" هجوم میاره که: چادر هر لحظه از این لحظات رو که از سرش بکشی، همینه... بعد فرار می کنیم از این لحظه ها: بی نگاه، بی لمس، بی عطش آروم گرفتن میونشون... و فقط می پریم از سر لحظه ها...

برای نوشتن به همان اندازه قاعده وجود دارد که برای عشق. در هردو مورد باید تنها و بی اندرز رفت

عريان شده اي پس پرده تا ديبايي

خوشحالم که هیچ چیز به خواستهای بوالهوسانه من پیش نمیره

خورشید که غایب شب بلندت باشه، دیگه خاموشی گاه و بیگاه ستاره های آسمون چه تفاوت داره...

to be or to be?

انقدر سد کشیده باشی جابجای جریان فکرت، از ترس سیلاب، که برای یه نمه خیس شدن خیالت، باید دریا رو خالی کنی سر سدها

...!بی همگان به سر شود، بقیه ندارد

انگار تقدير هم از ساييده شدن به تقدير ديگري

Wasted moments won't return
And we will never feel again

دوست داشتنها

دندان بر لب خشم گزیدن را دوست دارم وقتی واژه ها به تلافی حقارت بهتانها آلوده اند
و سخن گفتن را وقتی جمله ها به تازیانه صبوری از دشنام‌واژه ها عاری اند
و لبخند زدن را وقتی تهوع همه تعفنهای عالم پس برهم فشردگی لبها زندانی اند


رقت تاب آوردن زیستنی زجرآلود را دوست دارم وقتی بودن از زجر آکنده است

اشتها

هیچکس را سر آن نخواهد بود که در چشمان تو بنگرد
چراکه برای ابد مرده ای
...
...هیچکس بازت نمی شناسد، نه
اما من تو را می سرایم
برای بعدها می سرایم چهره تو را و لطف تو را
کمال پختگی معرفتت را
اشتهای تو را به مرگ و طعم دهان مرگ
و اندوه را که در ژرفنای شادخویی تو بود

زادنش به دیر خواهد انجامید
خود اگر زاده تواند شد
اندلسی مردی چنین صافی

چنین سرشار از حوادث

نجابتت را خواهم سرود
با کلماتی که می نالند
و نسیمی اندوهگین را که به زیتون زاران می وزد

fading sigh

ANATHEMA-Emotional Winter

Speak to me

For I have seen

Your waning smile

Your scars concealed

So far from home, do you know you're not alone

Sleep tonightSweet summer light

Scattered yesterdays, the past is far away

How fast time passed by

The transience of life

Wasted moments won't return

And we will never feel again

Beyond my dreams

Ever with me

You flash before my eyes, a final fading sigh

But the sun will rise

And tears will dry

Of all that is to come, the dream has just begun

And time is speeding by

The transience of life

Wasted moments won't return

And we will never feel again

اعتراف دایناسوری

خب الان وقت نوشتن این پست نیست، دیشب هم نبود که من نوشتم و پست نکردم... نمی شه منتظر وقتش شد!
وقتی من 5 تا ویژگی درونیم رو بگم و هیچ کس بعنوان اعتراف قبول نکنه معلومه که فقط من ساکن کوچه علی چپ هستم!
!ولی من همچنان اونجا هستم! خونه م عوض نشده! قصد هم ندارم عوض کنم

رازهایی هستند... ولی من احساس گناه نمیکنم درموردشون! پس چرا اعتراف؟؟
!رازهایی هم شاید باشند که لابد گناه هستند! و من هنوز هم تصمیم ندارم بهشون اعتراف کنم

:اما ممکنه هنوز چیزهایی باشند که درمورد ویژگیهای من ندونید
من درکمال شرمندگی و با احساس انزجار از خودم به این نتیجه رسیدم که حقیقتا به حرفهایی که درمورد من نباشند جز با انگیزه بازی ذهنی گوش نمی کنم... یعنی اگه حوصله بازی نداشته باشم، اصلا گوش نمیکنم! می دونم اگه می دونستید هیچوقت با من حرف نمی زدید! اما خب وقتی می خوام به خودم دلداری بدم می گم اصلا کی گفته بازی ذهنی بده؟ اونم بازی ذهن من!! شما هم می تونید این دلداری رو از من بپذیرید

!پ.ن: اصلا قبول نمی کنم که این اعتراف نیست! چون از گفتنش دلم پر آشوبه و کم مونده عرق کنم از شرم

معترف؟

معترف باشم؟ پیش کی؟ به چی؟ اینجا رو 5-6—7---نهایتش 8 نفر میخونن... تازه اگه یاد کنن و بخونن... هر کدوم هم حداقل 3 سال با من نشست و برخاست داشتن... بجز 1 یا نهایت 2 نفرشون... من هم که عادت ندارم به مخفی کاری... دیگه چی بگم؟

اینا اعتراف نیست اما خب میگم دیگه...
گاهی از گناه نمی ترسم اما از اینکه ناخودآگاه به کسی لطمه بزنم خیلی
از اینکه ناخودآگاه لطمه بخورم خیلی میترسم برای همین گاهی خیلی از گناه می ترسم
چهاربُعدی PET-CT-MRI توی نگاه اول تا استخوون شخصیت و افکار طرف مقابلم رو تصویر میکنم با کیفیت

می دونم که در آینده موجود خاصی(خوب یا بدشو خدا عالمه) خواهم بود! هرچند بعضیا معتقدند از اول بودم! یه زمانی هم عضو کلوب زیرزمینی "خواص" بودم!
نمودارتابع هر وجه شخصیتم شبیه یه تابع درجه سه است... یه نقطه عطف بین دو تا مجانب عمودی... همینه که میگید پر از تضاد هستم!

خب ن... جانم کی کدوم اینارو یا بدترهاشو نمیدونست؟

اگر کاشف معدن صبح آمد

صدا کن مرا

...